Rozdział 2

Dzisiejszy dzień był wykańczający. Razem z Bonnie skończyłyśmy przygotowania do imprezy urodzinowej Eleny, która odbędzie się już jutro. Cały dzień siedziałyśmy w szkole i dekorowałyśmy salę. Udało mi się porozmawiać z Eleną na temat nowego, co dosyć rzadko się zdarza, ponieważ Elena jest zazwyczaj skryta. Na razie twierdzi, że jest miły i szarmancki i tyle, ale ja wiem, że już od ich pierwszego spotkania wpadł jej w oko. Jak zwykle zostałam wyrwana z moich głębokich rozmyślań przez Tylera, który właśnie po mnie przyjechał. 

- Witaj kochanie – przywitał się – mam dla Ciebie niespodziankę – oznajmił, po czym wyjął nieduże czarne pudełko z kieszeni – To dla Ciebie – powiedział po czym je otworzył i moim oczom ukazała się piękna srebrna bransoletka.

-Tyler, nie wiem co powiedzieć, jest piękna – zdążyłam wyjąkać, kiedy on już zapinał mi ją na ręce.

Przyglądałam jej się przez chwilę, po czym

zarzuciłam mu ręce na szyję i zaczęłam obsypywać go pocałunkami.

-Brakowało mi Ciebie Caroline – powiedział po czym pocałował mnie raz jeszcze i przytulił – Przepraszam, że ostatnio Cię zaniedbywałem, ale mam ostatnio dużo rzeczy na głowie

W tej chwili nie rozmyślałam już nad tym, że ostatnio był jakiś niedostępny, cieszyłam się chwilą – Kocham Cię – powiedziałam patrząc mu głęboko w oczy.

- Ja Ciebie też Car, nawet nie wiesz jak bardzo – odparł po czym posadził mnie sobie na kolanach i zaczął obsypywać pocałunkami po szyi i dekolcie.

- Mmm Tyler – westchnęłam i wsunęłam mu ręce pod koszulkę, on natomiast zaczął wsuwać swoje pod moją sukienkę i trzask, w tej chwili drzwi od mojego pokoju się otworzyły, a ja aż podskoczyłam z przerażenia.

- Co tutaj się dzieje?!

- Nic mamo, my tylko… - próbowałam się jakoś wytłumaczyć lecz wiedziałam, że to na nic. Czy może być coś gorszego od przyłapania przez własną matkę na pieszczotach ze swoim chłopakiem?

- Tyler myślę, że powinieneś już iść – zmierzyła go groźnym spojrzeniem po czym wskazała na drzwi

- Tak jest Pani Forbes, przepraszam, to się więcej nie powtórzy – odpowiedział speszony, po czym wstał poprawił koszulkę, puścił do mnie oczko i już go nie było.

Ja oczywiście miałam później wielki wykład na temat wieczornych wizyt Tylera, ale jakoś z tego wybrnęłam. Byłam już tak zmęczona, że zatrzasnęłam za sobą drzwi i opadłam bezwładnie na łóżko.

Rano zadzwoniła Bonnie, oznajmiając że przyjedzie po mnie za 20 minut. Pospiesznie spakowałam swój strój na bal maskowy oraz prezent dla Eleny i pognałam przed dom. Bonnie już czekała z wielkim uśmiechem na twarzy.

- Z czego się tak cieszysz? – zapytałam zaciekawiona

- Nie mogę się już doczekać miny Eleny, kiedy zobaczy co dla niej przygotowałyśmy

- Myślisz, że jej się spodoba?

- No jasne, będzie zachwycona, zwłaszcza kiedy zobaczy Stefana

- Żeby tylko nie pomyślała, że próbujemy ją swatać na siłę – odpowiedziałam zmieszana

- Nie pomyśli, spokojnie wszystko pójdzie po naszej myśli – odparła po czym zapaliła silnik i ruszyła w stronę domu Eleny

Kiedy dotarłyśmy na miejsce pospiesznie zabrałyśmy wszystkie swoje rzeczy i poszłyśmy się przygotować.

Elena oczywiście wyglądała oszałamiająco, miała na sobie obcisłą czarną sukienkę aż do ziemi, a do tego wielki srebrny naszyjnik na szyi. Bonnie była ubrana w zieloną rozkloszowaną sukienkę, ja natomiast w krótką

czerwoną kreację.

-Muszę przyznać dziewczyny, że wyglądamy wręcz olśniewająco – oznajmiła Bonnie, po czym tanecznym krokiem podeszła do nas, złapała za ręce i wszystkie trzy ruszyłyśmy na wielkie tegoroczne wydarzenie (niespodziankę).

Gdy dotarłyśmy na miejsce, było już pełno ludzi. Spojrzałam na Elenę po czym pchnęłam ją w środek tłumu, który nagle się rozstąpił, a naszym oczom ukazał się wielki tort z napisem Szczęśliwych 18-stych urodzin Elena. Do tego z boku stało dwóch mężczyzn, którzy umiejętnie żonglowali sztucznymi ogniami. Nagle wszyscy odeszli krok w tył zostawiając Elenę w samym

środku spektaklu i zaczęli śpiewać sto lat.

Szok malował się na jej twarzy, widać było, że tego się nie spodziewała. Razem z Bonnie uśmiechnęłyśmy się do siebie, kiedy ujrzałyśmy zbliżającego się Stefana. Był ubrany w czarny garnitur, wyglądał wręcz nieziemsko. Podszedł do Eleny po czym ukłonił się i wysunął rękę w jej stronę prosząc ją do tańca.

Kiedy wiedziałam, że moja robota tutaj jest już skończona podeszłam do stolika z poczęstunkiem i zaczęłam doglądać Tylera, niestety nigdzie go nie widziałam. Stojąc tak i wpatrując się w tłum zamaskowanych ludzi zauważyłam nieznajomego wpatrującego się intensywnie w Elenę i Stefana. Nie wiem kto to był ale zdecydowanie różnił się od całego tłumu. Ubrany był cały na czarno, jego oczy były intensywnie niebieskie, nawet z tej odległości nie dało się ich nie

zauważyć. Nagle na jego twarzy wykwitł tajemniczy uśmiech, powiodłam za jego wzrokiem i zauważyłam minę Stefana. Był zszokowany i jakby przerażony, przestał tańczyć z Eleną, i za chwilę już go nie było. Ten drugi tajemniczy mężczyzna też zniknął w mgnieniu oka. Zaczęłam się zastanawiać nad tym co tu się właśnie wydarzyło, czy to możliwe, żeby ktoś pojawił się i zniknął tak szybko? Zdezorientowana podeszłam do Eleny i zapytałam

- Co się właśnie stało?

- Nie wiem, tańczyliśmy, było miło, kiedy Stefan nagle cały zesztywniał przeprosił mnie i pospiesznie odszedł – odpowiedziała zasmucona. – Myślisz, że to przeze mnie, zrobiłam coś nie tak? – zapytała z paniką w głosie

- Oczywiście, że nie Eleno, spróbuj się uspokoić, na pewno wróci – No cóż, co do tego pewności nie miałam, ale nie chciałam martwić Eleny. Zabrałam ją ze sobą, poszłyśmy do Bonnie i zaczęłyśmy tańczyć.

- Widziałaś gdzieś Tylera? – wykrzyknęłam w stronę Bonnie, usiłując przekrzyczeć głośną muzykę.

- Nie zauważyłam go nigdzie, może jeszcze nie dotarł… - odparła po czym została porwana do tańca przez jakiegoś chłopaka w niebieskim garniturze.

Zabawa trwała w najlepsze, a po Tylerze nie było ani śladu, zaczęłam się już zamartwiać, że mogło mu się coś stać. Wyszłam przed szkołę, kiedy usłyszałam czyjeś krzyki

- Damon co Ty tu do cholery robisz?! – wykrzykiwał wściekły Stefan

- Tak witasz swojego ukochanego braciszka? Daj spokój, wiem że za mną tęskniłeś – nieznajomy

uśmiechnął się po czym przeniósł wzrok na mnie. – Nie ładnie podsłuchiwać, moja droga – oznajmił rozbawiony

Stefan również skierował wzrok ku mnie, aż mi zmiękły nogi, nie wiedziałam co odpowiedzieć, więc przeprosiłam i uciekłam. Co to było do cholery? Zaczęłam się zastanawiać nad całą tą sytuacją. Nie wiedziałam, że Stefan ma brata, chociaż skąd mogłam wiedzieć, dopiero co go poznałam. Usiadłam na ławce przed szkołą i zaczęłam się zastanawiać nad dzisiejszym wieczorem. Za sobą usłyszałam czyjeś kroki, odwróciłam się i zobaczyłam Stefana.

- Wybacz, że musiałaś być świadkiem tej sytuacji – powiedział po czym usiadł obok mnie

- Nie musisz przepraszać, to ja powinnam za to, że podsłuchiwałam. A swoją drogą to nie wiedziałam, że masz brata – napomknęłam, mając nadzieję, że powie coś więcej

- Tak, ale nie żyjemy w najlepszych stosunkach ze sobą, jak zresztą zauważyłaś – odparł

- No cóż, nie dało się nie zauważyć. Powinieneś porozmawiać z Eleną – zmieniłam szybko temat, widząc, że on nie chce o tym rozmawiać

- Tak, wiem, właśnie zmierzałem do szkoły, ale skoro Cię spotkałem po drodze, to stwierdziłem, że wyjaśnię Ci tą sytuację, której byłaś świadkiem

- Może oboje powinniśmy wrócić… - zasugerowałam, po czym wstaliśmy i udaliśmy się z powrotem na imprezę.

Kiedy weszliśmy do środka zauważyłam Elenę tańczącą z jej byłbym chłopakiem Mattem, Stefan

najwyraźniej też to zauważył, bo wpatrywał się w nich intensywnie.

- Elena najwyraźniej świetnie się bawi – powiedział wciąż badawczo przyglądając się tańczącej parze

- Może pójdziesz tam i odbierzesz swój taniec? –

zasugerowałam, a kiedy spojrzałam w jego stronę, on uśmiechnął się zadziornie i ruszył w stronę solenizantki

Mina Matta była bezcenna, kiedy musiał ustąpić Stefanowi, który mierzył go wzrokiem od stóp do głów, zaraz potem porwał Elenę w wir tłumu. Ja natomiast byłam już wykończona, więc postanowiłam, że pojadę do domu, a w sumie to przejdę się, ponieważ Bonnie jest zbyt zajęta swoim nowym amantem, żeby mnie odwieźć. Wyszłam na zewnątrz wyjęłam telefon i postanowiłam zadzwonić do Tylera. Niestety odezwała się poczta głosowa

- Tyler, dlaczego nie dotarłeś na bal? Czy coś się stało? Odezwij się jak najszybciej, martwię się – nagrałam mu się po czym schowałam telefon do torebki. Idąc tak samotnie ulicą miałam nieodparte wrażenie, że ktoś mnie śledzi, stanęłam na chwilę i zaczęłam się rozglądać, lecz nie dostrzegłam niczego niepokojącego, ruszyłam więc dalej.

- Co taka ślicznotka robi sama w środku nocy i to w takim stroju? – odezwał się głos za mną

Myślałam, że serce wyskoczy mi z klatki piersiowej, pospiesznie się odwróciłam i zobaczyłam tajemniczego mężczyznę z balu, brata Stefana.

- Wybacz moje maniery, nie chciałem Cię wystraszyć, jestem Damon, brat Stefana jak już zapewne wiesz – powiedział po czym ukłonił się i pocałował mnie w rękę

To dziwne, on i jego brat mają takie dobre maniery, skąd oni się wzięli?

- Tak wiem, ja jestem Caroline – odparłam i zapytałam – śledziłeś mnie?

- Nie, skądże. Po prostu widziałem jak wychodzisz, więc postanowiłem, że pójdę kawałek za Tobą, w końcu o tej porze może być niebezpiecznie – powiedział i uśmiechnął się zawadiacko – Co Ty na to, żebym Cię odprowadził? – zapytał

- Cóż mogę na to przystać, bylebyś mnie więcej już tak nie straszył

- Oczywiście – odpowiedział po czym ruszyliśmy przed siebie

Nie rozmawialiśmy zbyt wiele, dowiedziałam się tylko tyle, że przyjechał w pilnej sprawie do brata i nie zamierza tu długo zabawić. Kiedy doszliśmy już pod mój dom zapytał

- Ta dziewczyna, z którą tańczył Stefan, jak jej na imię?

- To Elena, moja przyjaciółka, czemu pytasz?

- Byłem ciekaw, przypomina mi moją starą znajomą – odpowiedział po czym spojrzał w ziemię głęboko nad czymś rozmyślając. – No nic, to ja już będę uciekał, radziłbym Ci nie krążyć w nocy po ulicy – powiedział i zniknął zaraz potem.

Co jest z tymi braćmi Salvatore? Oboje są tacy skryci i tajemniczy. Rozmyślając tak weszłam do domu przebrałam się w piżamę i położyłam do łóżka. Przed snem sprawdziłam jeszcze telefon z nadzieją, że Tyler się odzywał, niestety nic z tego. Byłam poważnie zaniepokojona tym co się z nim dzieje, lecz nie miałam już siły na dłuższe rozmyślania, przekręciłam się na drugi bok i już miałam iść spać, kiedy coś uderzyło w okno...

Mam nadzieję, że rozdział się spodobał i będziecie chętnie wracać, by czytać następne. Serdecznie dziękuję za wszystkie komentarze i na następny rozdział zapraszam za tydzień :)